“Δεν αρκεί να ανοίγουμε τις πόρτες των σχολείων· πρέπει να διασφαλίζουμε ότι κανένα παιδί δε θα νιώθει ενοχές όταν η υγεία του το κρατάει πίσω από αυτές”

Όταν το κουδούνι χτυπάει ανισότιμα: Η ανάγκη για ένα ευέλικτο σχολείο (μαθητές με χρόνιες παθήσεις)

Κάθε πρωί, το σχολικό κουδούνι ηχεί σαν μια υπόσχεση γνώσης, καλώντας τους μαθητές στις τάξεις. Όμως σε αυτή τη φαινομενικά ομοιογενή εικόνα της σχολικής ζωής, υπάρχει μια «αόρατη» κατηγορία παιδιών που βιώνουν το σχολείο όχι ως αυτονόητο δικαίωμα, αλλά ως έναν διαρκή, άνισο αγώνα δρόμου. Είναι οι μαθητές με χρόνιες παθήσεις και αναπηρίες, οι οποίες ¨δε φωνάζουν¨ την παρουσία τους όπως ένα αναπηρικό αμαξίδιο (όχι ότι αυτό είναι ευκολότερο), αλλά ψιθυρίζουν τον πόνο τους μέσα από αυτοάνοσα νοσήματα, νεανικό διαβήτη ή καρδιοπάθειες. Ανάμεσά τους, παιδιά που παλεύουν σιωπηλά με τη νόσο του Crohn και άλλες φλεγμονώδεις νόσους του εντέρου, ζώντας με την αγωνία της ξαφνικής έξαρσης, του πόνου και της ανάγκης για αξιοπρέπεια σε στιγμές που το σώμα τους τους προδίδει.

Για αυτά τα παιδιά, το σύστημα με την άκαμπτη λογική του, έχει ορίσει έναν αυστηρό αριθμό απουσιών, έναν «κόφτη» που πέφτει βαρύς και ίδιος για όλους, αγνοώντας πως η αφετηρία δεν είναι κοινή. Το τραγικό παράδοξο είναι πως η πολιτεία αντιμετωπίζει την ασθένεια με όρους στείρας αριθμητικής. Ένα παιδί που λείπει για λόγους αναψυχής και ένα παιδί που λείπει επειδή βρίσκεται σε έξαρση της νόσου του Crohn ή μιας άλλης χρόνιας πάθησης, κρίνονται από την ίδια ζυγαριά. Αυτή η εξίσωση γεννά μια βαθιά αδικία και έναν βουβό τρόμο: ο μαθητής δεν παλεύει μόνο με τα συμπτώματά του· παλεύει και με τον φόβο ότι οι μέρες που αναγκαστικά μένει στο κρεβάτι ή στο νοσοκομείο θα του κοστίσουν τη χρονιά του. Έτσι, βλέπουμε συχνά παιδιά να σέρνουν τα βήματά τους προς την τάξη, χλωμά και εξουθενωμένα, παραβιάζοντας τις ανάγκες του σώματός τους, μόνο και μόνο για να μη «γράψουν απουσία».

Σε αυτό το πλαίσιο της σιωπηλής ανισότητας, πρέπει να εντάξουμε και το βίωμα των εφήβων κοριτσιών. Η έμμηνος ρύση, ειδικά όταν συνοδεύεται από δυσμηνόρροια ή άλλες λειτουργικές επιπλοκές, αποτελεί μια μηνιαία δοκιμασία που συχνά υποτιμάται. Το να χρεώνεται μια μαθήτρια με απουσίες επειδή η βιολογική της φύση της προκαλεί πόνο, είναι μια μορφή έμφυλης τιμωρίας. Δεν πρόκειται για επιλογή, αλλά για μια φυσική πραγματικότητα που το σχολείο οφείλει να σεβαστεί και όχι να ποινικοποιήσει μετατρέποντας το απουσιολόγιο σε εργαλείο άγχους.

Η ανάγκη για μια γενναία νομοθετική ρύθμιση είναι πλέον επιτακτική και πρέπει να ξεπερνά την απλή γραφειοκρατία. Χρειαζόμαστε ένα σχολείο με άμεσα αντανακλαστικά ανθρωπιάς και ενσυναίσθηση, που θα θεσπίσει ειδικές διατάξεις, επιτρέποντας την εκπαιδευτική ευελιξία και παρέχοντας ψηφιακές διεξόδους μάθησης για τις δύσκολες μέρες. Δεν αρκεί να ανοίγουμε τις πόρτες των σχολείων· πρέπει να διασφαλίζουμε ότι κανένα παιδί δε θα νιώθει ενοχές όταν η υγεία του το κρατάει πίσω από αυτές.

Γιατί στο τέλος, αυτό που διακυβεύεται δεν είναι απλώς η σχολική επίδοση, αλλά η ψυχική υγεία του παιδιού. Είναι απάνθρωπο ένα παιδί που ήδη δίνει καθημερινή μάχη με το ίδιο του το σώμα, να καλείται να απολογείται σε ένα ψυχρό απουσιολόγιο. Η πολιτεία οφείλει να απλώσει δίχτυ προστασίας και όχι να υψώνει τείχη αποκλεισμού. Ας χτίσουμε ένα σχολείο που θα αγκαλιάζει τον μαθητή στην πιο ευάλωτη στιγμή του, ψιθυρίζοντάς του πως η αξία του δεν μετριέται με παρουσίες, αλλά με το θάρρος που δείχνει κάθε φορά που προσπαθεί, παρά τον πόνο και την αόρατη δυσκολία.

Διάβασε όλες τις ειδήσεις μας στο eDNews
Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook
Ακολούθησέ μας στο X , στο Viber, στο Google News και στο Instagram
Κάνε εγγραφή στο κανάλι μας στο Youtube

Μοιράσου το άρθρο μας