Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας χωρίς δασκάλους | Αναστασιάδης Χρήστος

Η γλώσσα δε σώζεται με ανακηρύξεις.
Σώζεται στην τάξη.
Και εκεί, δυστυχώς, η υποκρισία μιλά άπταιστα ελληνικά.

Υμνούν τη γλώσσα, εγκαταλείπουν τα παιδιά

«Ο κ. Κουμουτσάκος χαρακτήρισε ιστορική την ανακήρυξη της 9ης Φεβρουαρίου ως Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας και σημείωσε ότι την ημέρα εκείνη θα γίνονται εκδηλώσεις σε όλο τον κόσμο.»

Την ώρα που κυβερνητικοί παράγοντες φωτογραφίζονται κάτω από πολυελαίους, μιλώντας με στόμφο για την «παγκόσμια ακτινοβολία» και τη «διαχρονική αξία» της ελληνικής γλώσσας, η ίδια η γλώσσα σβήνει σιωπηλά εκεί όπου τη χρειάζονται περισσότερο.
Όχι στα συνέδρια και στις δεξιώσεις.
Αλλά στις σχολικές αίθουσες που δεν ανοίγουν πια.

Συναντήσεις υψηλού συμβολισμού, ανακηρύξεις ημερών, ευχές και μεγάλα, παχιά λόγια. Και την ίδια στιγμή, σε τουλάχιστον εννέα ευρωπαϊκές χώρες, Νορβηγία, Σουηδία, Ολλανδία, Λιθουανία, Πολωνία, Γερμανία, Ελβετία, Ισπανία, Ουκρανία, η ελληνόγλωσση εκπαίδευση καταρρέει.
Τμήματα κλείνουν, ώρες χάνονται, παιδιά της ομογένειας μεγαλώνουν χωρίς δάσκαλο ελληνικών. Όχι από επιλογή των οικογενειών τους, αλλά από κυβερνητική, κρατική αδιαφορία.

Η UNESCO μπορεί να ανακηρύσσει ημέρες.
Οι γονείς όμως μετρούν ελλείψεις εκπαιδευτικών, ασυνέχεια στη διδασκαλία, σχολεία που λειτουργούν αποσπασματικά ή καθόλου.
Και η ελληνική Πολιτεία; Απούσα. Βολεμένη στον συμβολισμό, αδιάφορη για την ουσία.

Η υποστελέχωση των σχολείων της ομογένειας ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια είναι συστηματική, είναι πολιτική επιλογή.
Η ελληνόγλωσση εκπαίδευση στο εξωτερικό αντιμετωπίζεται ως «κόστος» και όχι ως πολιτιστική, κοινωνική και εθνική επένδυση. Οι αποσπάσεις εκπαιδευτικών περικόπτονται, καθυστερούν ή ακυρώνονται, χωρίς σταθερό σχεδιασμό, χωρίς μακροπρόθεσμη στρατηγική. Και το βάρος μεταφέρεται στους γονείς και στις κοινότητες.

Όπου αποσύρεται το κράτος, εισβάλλει η ιδιωτικοποίηση: δίδακτρα, φροντιστήρια, εθελοντισμός ανάγκης.
Η ελληνική γλώσσα παύει να είναι δικαίωμα και γίνεται προνόμιο για όσους μπορούν να πληρώσουν. Οι υπόλοιποι απλώς χάνουν τη σύνδεση.

Και μαζί με τη γλώσσα χάνεται κάτι βαθύτερο:
η ιστορική μνήμη, η πολιτισμική συνέχεια, η ζωντανή σχέση με τη σύγχρονη Ελλάδα.
Τα παιδιά της διασποράς μαθαίνουν –αν μαθαίνουν– αποσπασματικά, χωρίς συνέχεια, χωρίς ουσιαστικό δεσμό με την κοινωνία που υποτίθεται πως τα αφορά. Έτσι η ομογένεια μετατρέπεται σταδιακά από ζωντανό κύτταρο σε μουσειακό και φολκλορικό αποτύπωμα.

Κανείς δε μιλά ούτε για τους ίδιους τους χαμηλά αμειβόμενους πλέον εκπαιδευτικούς: επισφάλεια, καθυστερήσεις πληρωμών, έλλειψη θεσμικής στήριξης, επαγγελματική απαξίωση. Ποιος νέος δάσκαλος θα φύγει στο εξωτερικό χωρίς σταθερότητα, χωρίς σχέδιο, χωρίς προοπτική;

Τι αξία έχει, λοιπόν, μια Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας, όταν η ίδια η Ελλάδα δε φροντίζει να διδάσκεται η γλώσσα της;
Τι νόημα έχουν οι δηλώσεις περί πολιτιστικής κληρονομιάς, όταν η πολιτεία εγκαταλείπει τα παιδιά της ομογένειας;
Ποιον κοροϊδεύουμε τελικά; Τον εαυτό μας ή εκείνους που παλεύουν να κρατήσουν ζωντανή τη γλώσσα μακριά από την πατρίδα;

Οι γονείς δε ζητούν φιέστες.
Ζητούν το αυτονόητο: εκπαιδευτικούς, σταθερή διδασκαλία, κρατική συνέπεια και ευθύνη.
Πράξεις, όχι λόγια. Πολιτική βούληση, όχι επικοινωνιακή βιτρίνα.

Γιατί η γλώσσα δε σώζεται με ανακηρύξεις.
Σώζεται στην τάξη.
Και εκεί, δυστυχώς, η υποκρισία μιλά άπταιστα ελληνικά.

Αναστασιάδης Χρήστος

Μέλος του Δ.Σ. του Ζ΄Σ.Ε.Π.Ε. «Φίλιππος» Θεσσαλονίκης

Δες όλες τις ειδήσεις και τα νέα τη στιγμή που συμβαίνουν

Διάβασε όλες τις σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις στο eDNews
Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook
Ακολούθησέ μας στο X , στο Viber, στο Google News και στο Instagram
Κάνε εγγραφή στο κανάλι μας στο Youtube

Μοιράσου το άρθρο μας

 

Αν η εικόνα υπόκειται σε πνευματικά δικαιώματα παρακαλούμε να μας ενημερώσετε για να την αντικαταστήσουμε.  – If the images are subjected to copyright contact us in order to replace them.