10 πράγματα που σιχαίνομαι στο να είμαι δάσκαλος

Ο εκπαιδευτικός Μάριος Μάζαρης καταγράφει σε μια ειλικρινή ανάρτηση «10 πράγματα που σιχαίνομαι στο να είμαι δάσκαλος», μιλώντας για τις δυσκολίες του επαγγέλματος.

1. Σιχαίνομαι να βάζω βαθμούς. Να προσπαθώ να χωρέσω την αξία και την προσπάθεια ενός παιδιού σε έναν αριθμό. Όταν πήγαινα εγώ Δημοτικό θυμάμαι να παίρνω χαμηλούς βαθμούς σε πολλά μαθήματα και δε μου είπε κανείς ότι μπορώ να το διορθώσω ή ότι δε σημαίνουν κάτι για μένα. Κυκλοφορούσα και νόμιζα ότι ήμουν ένα κινούμενο 7 ή 8 και μου πήρε καιρό να καταλάβω ότι δεν είμαστε οι βαθμοί μας και πως δε θέλω οι μαθητές μου να νιώσουν όπως εγώ ποτέ.
2. Σιχαίνομαι να βλέπω ένα παιδί μόνο του στο διάλειμμα. Και ακόμη περισσότερο να συνειδητοποιώ πως κανείς δεν το αναζήτησε. Ίσως γιατί θυμάμαι πόσα διαλείμματα πέρασα στο Δημοτικό προσπαθώντας να τρέχω πίσω από συμμαθητές που δε μου έδιναν σημασία. Πριν μερικά χρόνια είχα στην τάξη μου ένα αγόρι που μου θύμισε ακριβώς εμένα. Προσπαθούσα να του πω αυτό ακριβώς. Ότι δεν είσαι ποτέ μόνος για να χρειάζεται να ζητιανεύεις την παρέα κάποιων που δε θέλουν να στη δώσουν. Έχεις πάντα εσένα για παρέα
3. Σιχαίνομαι να βλέπω παιδιά να φοβούνται να κάνουν λάθος, επειδή η μαμά και ο μπαμπάς θα τους φωνάξουν. Ακόμα κι αν οι γονείς δε φωνάζουν, πολλές φορές τα παιδιά κουβαλάνε πολύ έντονα ότι απογοητεύουν τους γονείς τους ή έρχονται στο σχολείο με πολλές “οδηγίες” να τους κάνουν περήφανους και το βάρος αυτό τα πλακώνει
4. Σιχαίνομαι να μην μπορώ να βοηθήσω. Να ξέρω ότι ένα παιδί χρειάζεται περισσότερα από αυτά που μπορώ να του προσφέρω. Να νιώθω τύψεις στο τέλος της μέρας που δεν είμαι αρκετός για όλους, γιατί αν δεν έχεις στήριξη, βοήθεια, ή αν έχεις πολλά παιδιά που θέλουν πολλή στήριξη, δε φτάνεις ποτέ στον βαθμόό που θέλεις να είσαι δίπλα τους.
5. Σιχαίνομαι να χάνω την υπομονή μου. Τα πρώτα χρόνια ως δάσκαλος την έχανα γιατί είχα τον νου μου κυρίως στην ύλη και στα κουτάκια μου. Με τα χρόνια κατάλαβα ότι πρωταρχικός σκοπός είναι να δεις και να σε δουν τα παιδιά και να πάτε μαζί στην ύλη. Εύχομαι να μην έχω πληγώσει κάποιο παιδί άθελά μου από την απειρία μου. Θυμάμαι κάποιες άτυχες στιγμές, αλλά θέλω να ελπίζω ότι τα παιδιά τις έχουν ξεχάσει, γιατί έβλεπαν ότι ζητούσα συγγνώμη μετά ή ότι ήταν απλώς δικό μου θέμα ανετοιμότητας
6. Σιχαίνομαι όταν κάποιοι συνάδελφοι νιώθουν ότι απειλούνται από εμένα ή ενοχλούνται από δράσεις που κάνω και βάζουν τρικλοποδιές, κάνουν επιθέσεις, λόγια στη διεύθυνση, κουτσομπολιά, πηγαδάκια, ευτυχώς έχω συναντήσει λίγους τέτοιους αλλά είχαν τόση μανία που ανησυχούσα γι αυτούς. Αναρωτιόμουν, δε βλέπουν ότι αν κάνεις κάτι με την καρδιά σου δε σε πτοεί τίποτα; Δεν τους έδινα σημασία κι ίσως αυτό να τους ενοχλούσε περισσότερο από το “μην κάνεις τις δράσεις που κάνεις” που μου ζητούσαν
7. Σιχαίνομαι να μιλάω περισσότερο απ’ όσο ακούω. Τα πρώτα χρόνια κουβαλούσα το άγχος της διατήρησης της τάξης, των ομιλιών, της διακόσμησης, όλα εγώ, εγώ, εγώ, νομίζω σε μεγάλο βαθμό μας μεγάλωσαν με το μοντέλο ότι ο δάσκαλος είναι το κέντρο της τάξης και όλα γύρω του σαν δορυφόροι. Μου πήρε καιρό να βρω την ισορροπία και να μειώσω το ποσοστό ελέγχου από 100 σε 60-70%. Ο Φρενέ βοήθησε πολύ και τα προγράμματα συναισθηματικής εκπαίδευσης που εφαρμόζω
8. Σιχαίνομαι να πρέπει να βάζω όρια σε γονείς που θέλουν το παιδί τους να είναι το κέντρο της αίθουσας και παρεμβαίνουν στις σχέσεις του με τα υπόλοιπα παιδιά. Νομίζω ότι σήμερα από εκεί πηγάζουν τα περισσότερα προβλήματα μεταξύ σπιτιού και σχολείου, ο παιδοκεντρισμός που λέμε, που μεταφράζουν το “θέλω να περνάει καλά στο σχολείο” σε “θέλω να του κάνετε όλα τα χατίρια να μη μου παραπονιέται”. Συγγνώμη, δεν πάει έτσι.
9. Σιχαίνομαι ότι πρέπει να είμαι αυτός που επαναφέρει την τάξη σε τάξη. Όταν μας πιάνει νευρικό γέλιο ή χαζομάρα, ή θέλουμε όλοι να παρατήσουμε το μάθημα και να βγούμε για μπάλα. να είμαι ο ξενέρωτος που θα πω “φτάνει τώρα πρέπει να προχωρήσουμε”. Δε θα ξεχάσω ποτέ μια μαθήτριά μου, πριν 10 και βάλε χρόνια, που μου είχε πει “Κύριε, με τσατίζει που την ώρα που γελάμε όλοι μαζί εσείς σταματάτε απότομα και το κόβετε”. Ενήλικες παιδί μου, δίποδα με τύψεις.
10. Σιχαίνομαι που περνούν τα χρόνια και ξεχνάω τις ομάδες. Μετά από 20 χρόνια έχω συνεργαστεί με περισσότερα από 400 παιδιά και στο μυαλό μου οι τάξεις μπλέκονται, οι ηλικίες, οι αγκαλιές, τους θυμάμαι όλους και όλες αλλά σαν να γίνονται με τον καιρό μια τεράστια τάξη που γεμίζει μια αίθουσα που μεγαλώνει κι εγώ στη μέσα με το ίδιο τρακ να τους ενώσω

Δες όλες τις ειδήσεις και τα νέα τη στιγμή που συμβαίνουν

Διάβασε όλες τις σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις στο eDNews
Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook
Ακολούθησέ μας στο X , στο Viber, στο Google News και στο Instagram
Κάνε εγγραφή στο κανάλι μας στο Youtube

Μοιράσου το άρθρο μας